Home Over Agenda Archief Media Inschrijven concertagenda Stichting Contact

Archief

JINJAZZ@DeLindenberg - Michael Moore - Fragile

donderdag 22 dec 2011

De Lindenberg Ridderstraat 23 Nijmegen

JINJAZZ@DeLindenberg - Michael Moore - Fragile


Michael Moore (foto: Cees v.d. Ven)

Michael Moore wordt wereldwijd geroemd om zijn rijke muzikale fantasie en prachtige toon. Hij won de Boy Edgar prijs en werd door het North Sea Jazz Festival geëerd met de Bird Award. Zijn kwartet Fragile is vernoemd naar de gelijknamige cd, die verscheen op Moore's eigen label Ramboy. "Een superzoete melodie zo spelen dat hij keihard aankomt, dat kan Michael Moore als geen ander... sentimenteel is het nooit, wel ontwapenend" (de Volkskrant).

Met Michael Moore (altsaxofoon, klarinet, compositie), Harmen Fraanje (piano), Clemens van der Feen (bas) en Michael Vatcher (drums).




Over de bandleden

Michael Moore
Michael Moore kreeg klarinetlessen van zijn vader. Op z'n zeventiende speelde hij 's avonds in plaatselijke clubs. In Boston studeerde hij aan het New England Conservatory. Als lid van het orkest van de theatergroep The Salt Lake Mime Troupe speelde hij in Europa, waar hij rond 1977 bleef hangen, Hij speelde op straat, alleen, en met zijn broer Gregg op trombone en slagwerker Michael Vatcher, beide eveneens afkomstig uit The Salt Lake Mime Troupe. Daarnaast speelde hij met Gijs Hendriks, Misha Mengelberg en Guus Janssen en schreef muziek voor dans en theater. In 1986 kreeg hij de Boy Edgar prijs voor zijn bijdrage aan de Nederlandse jazz en geimproviseerde muziek.

Harmen Fraanje
Pianist Harmen werd in 1976 geboren in Roosendaal. De afgelopen tien jaar woonde hij in Tilburg, onlangs verhuisde hij naar Amsterdam. Harmen is zeer actief in de internationale jazz scene; hij speelt in enkele van de meest succesvolle Nederlands bands, met enkele van de mooiste muzikanten uit Europa. Hij heeft een geheel eigen geluid ontwikkeld, een eerlijke persoonlijke benadering van muziek. Harmen is voortdurend op zoek naar creativiteit, nieuwe samenwerkingen en nieuwe invalshoeken. Hij staat open voor allerlei soorten muziek, van klassieke muziek tot improvisatie, van eeuwenoude Pygmee gezangen tot Duke Ellington met John Coltrane. Altijd probeert hij de muziek diep in zich op te nemen om uiteindelijk in staat te zijn om in zijn eigen taal te spreken. De warme reacties van het wereldwijde publiek laten zijn dat Harmen’s muziek tot velen spreekt.

Clemens van der Veen
Clemens van der Feen wordt algemeen beschouwd als één van de grootste bastalenten van het laatste decennium en speelde o.a. met Toots Thielemans, Bert van den Brink, Rob van Bavel, Karel Boehlee, Eric Vloeimans en Jesse van Ruller.

Michael Vatcher
In zijn soloprogramma combineert de al geruime tijd vanuit Amsterdam opererende Amerikaanse meesterdrummer Michael Vatcher vrije improvisaties, waarin hij op zijn eigen specifieke wijze zijn instrumentarium verkent, en de muziek die hij in 1995 schreef voor de Toneelgroep Amsterdam-versie van Shakespeare's 'Timon of Athens'. In Jazz Nu werd een paar jaar geleden Vatchers woonhuis beschreven: "De hele ruimte staat in het teken van de muziek. Stapels platen staan op de grond en in een wandrek. Verder een respectabele collectie cd's en cassettes. Hier en daar zie ik een percussie-instrument of ontdek ik ergens een 'speeltje', dat hij gebruikt vanwege zijn aparte, unieke klank. Met het verzamelen van die 'instrumenten' is hij begonnen op zijn twaalfde. Eerst stukken hout, later ontdekte hij de bijzondere klankmogelijkheden van kartonnen melkpakken. Sindsdien is zijn collectie voortdurend gegroeid, hoewel hij deze ook regelmatig uitdunt. Een deel van zijn verzameling heeft hij thuis, een deel (ruim een kubieke meter, geeft hij aan) in een hok in de Dansacademie waar hij werkt."

Bron: http://www.vpro.nl/programma/vrijegeluiden/afleveringen/42833356/items/42859082/

Links: http://www.ramboyrecordings.com voor meer over Michael Moore.


Enige recensies

Fragile: kwetsbare muziek van rijke geesten

Michael Moore’s Fragile, Paradox Tilburg, 15 januari 2010
door: Rinus van der Heijden

Als je er een enigszins gezaghebbend woordenboek op naslaat, geeft het als betekenis van het woord ‘fragiel’ handenvol synoniemen. Enkele ervan zijn broos, delicaat, fijngevoelig, kwetsbaar, licht breekbaar, teder, heel dun, frêle en fijn gebouwd. Rietblazer Michael Moore gaf Fragile als naam aan zijn kwartet mee. Een op het oog gemakkelijk lijkende titel, maar het kwartet maakt alle voornoemde synoniemen letterlijk waar. En dat is een klus die in Nederland nog niet is geklaard.

Michael Moore's Fragile gaf een indrukwekkend concert in de Tilburgse Paradox.

Het concert van Fragile – en dan met name het eerste deel – leverde in Paradox voortdurend open vallende monden op. Het was me ook nogal wat wat altsaxofonist/klarinettist Michael Moore, pianist Harmen Fraanje, contrabassist Clemens van der Feen en slagwerker Michael Vatcher emotioneel aanrichtten. Met de precisie van een vele malen gelauwerde patissier werden delicate notenvelden uitgespreid die zonder hapering naar binnen werden geschoven. Melodie en harmonie waren een verheven twee-eenheid die alle eer werd aangedaan en waarboven, tussen en onder zich improvisaties uitspreidden, die alleen aan de rijkste geesten kunnen ontsnappen.

Het zijn gedragen woorden, die slechts trachten te omschrijven hoe volstrekt eigen, imponerend en fijnzinnig de muziek van Fragile wordt neergezet. Opvallend en vooral lofwaardig was hoe hier vier individuen stonden, die hun eigen identiteit ondergeschikt maakten aan de kracht van de groep. Om zodoende de ensembleklank naar het allerhoogste niveau te tillen. Precies zoals dat in klassieke muziek gebeurt. Ieder lid van het kwartet leverde een evenredig aandeel, waardoor het niet zo was dat Michael Moore met zijn altsaxofoon en klarinetten de muzikale stroom aangaf. En Harmen Fraanje, die zo’n sterke persoonlijkheid is op de piano, binnen Fragile haantje de voorste kon spelen. Michael Vatcher, die in het verleden zo vaak een volstrekte Einzelgänger was, riep zichzelf hier tot de orde met uiterst fijnzinnig en gestructureerd spel. Zodat Clemens van der Feen zijn contrabas kon laten rollen en knorren zoals hij zelf wilde, dit alles ten faveure van het unieke groepsgeluid van Fragile.

Fragile speelt akoestisch. Een verfijnde keuze, omdat het bij deze kamermuziek slechts aankomt op de klank van de instrumenten en zij die deze tonen voortbrengen. Klanken die weliswaar uiterst fijnzinnig waren, maar niet uit het kabinet van correcte netheid werden getrokken. Wat Michael Vatcher bijvoorbeeld uit zijn simpele slagwerk en een paar percussiespeeltjes haalde, grensde aan het ongelooflijke. Op zeker moment gleed tussen het gefrutsel met die speeldingetjes zacht de contrabas van Clemens van der Feen binnen, waarna Harmen Fraanje op kousenvoeten aanpikte. Tijd voor Michael Moore om er met liefdevolle hand een wonderschone melodie overheen te draperen.

Elk detail was doordacht. Drumstokken als rietjes zo dun zorgden voor twinkelende, zilveren tikjes, waar volle en zware noten van de contrabas prachtig mee contrasteerden. Een Bob Dylanstuk zette Michael Moore op klarinet in als was het een slaapliedje. Harmen Fraanje bouwde een lange intro op met naar het leek twee melodieën die ten opzichte van elkaar uit het lood leken te staan. Een opmaat voor de basklarinet die er een blues van breide.

Het repertoire waaruit werd geput was deels van eigen hand en voor een ander part bestond het uit werk van bijvoorbeeld Gershwin. Zijn ‘My Man Is Gone Now’ uit ‘Porgy and Bess’ kreeg een onherkenbare, maar prachtige Fragile-uitvoering. Aan al het moois dat voortdurend werd opgediend, voegde Michael Vatcher uiteindelijk zijn glasharmonium toe. Een chique naam voor een plank waarin een aantal glazen is vastgezet, gevuld met water. De slagwerker maakte zijn vingers nat en bewoog ermee over de rand van de glazen. Door de verschillende vloeistofniveaus kreeg je verschillende toonhoogten. De fluitende tonen die zo ontstonden, vormden een wankele melodie, die liefdevol werd omarmd door de andere bandleden.

Waarmee opnieuw de intimiteit van dit concert werd benadrukt. Jazeker, broos, delicaat, fijngevoelig, kwetsbaar, licht breekbaar, teder, heel dun, frêle en fijn gebouwd, het gold zelfs voor deze ontroerende, muzikale kwajongensstreek.

Ook bij licht abstracte solo’s houdt Michael Moore het teer


Van onze medewerker Frank van Herk op 27 januari '10, 13:47, Volkskrant *****

AMSTERDAM De veelgevraagde rietblazer Michael Moore, een Amsterdamse Amerikaan, bestrijkt met zijn eigen groepen, en vooral met het Fragile Quartet, emotionele terreinen die in de jazz niet vaak aan bod komen. De tere, ingehouden, inderdaad breekbare sfeer van de gelijknamige cd werd vrijdag in het Bimhuis ook live opgeroepen, en het publiek werd erdoor betoverd.

Moore zette vooral de zachte, honingzoete klanken van zijn klarinet en basklarinet in, hoewel hij ook op altsax een fluwelen toon heeft. Hij streelde zijn als altijd elegante melodieën ermee, en ontvouwde weloverwogen variaties.
Veel van de nummers waren nieuw, en werden droogkomisch aangekondigd: ‘het volgende stuk heet Untitled Ballad.’ ‘Titelloos stuk, maar wel een walsje.’ Maar ook in die onbekende composities waren het samenspel en de empathie binnen het kwartet adembenemend.
Pianist Harmen Fraanje is een uitzondering onder zijn vakbroeders: hij heeft niet de neiging de stukken dicht te smeren, maar kiest zijn noten en vooral zijn stiltes zorgvuldig. In zijn soms licht dissonante, melodische improvisaties offerde ook hij zijn ego op aan de muziek, evenals de sterk en sierlijk spelende bassist Clemens van der Feen.
Naast Moore zelf trok zijn landgenoot Michael Vatcher de meeste aandacht, met zijn afwisselende en orkestrerende slagwerk, zelden hard maar altijd stuwend, swingend of funky als het nodig was, en anders smaakvol inkleurend. Hij verwerkte er ook verrassende klanken doorheen; in het titelstuk van de cd bespeelde hij heel toepasselijk de glasharmonica: glazen, tot verschillende hoogten gevuld met water, die elk op hun eigen toonhoogte zongen als hij met zijn vinger over de rand wreef.
Maar telkens, ook als er licht abstract werd gesoleerd, of het tempo diffuus werd gemaakt, was het toch de groep als geheel die de muziek boven de grond liet zweven: een volmaakt uitgebalanceerde combinatie van gelijkwaardige elementen, gechoreografeerd door de verbeelding van de bescheiden leider.


foto's

laatste updates

Image
Mudita: Sanne Rambags/Koen Smits/Sjoerd van Eijck

Mudita is een trio in een bijzondere bezetting: Sanne Rambags – zang, Koen Smits – Trompet en Sjoerd van Eijck – Piano. In deze uitzonderlijke bezetting weten zangeres Sanne Rambags, pianist Sjoerd van Eijck en trompettist Koen Smits de rollen van hun instrument op een andere manier te benaderen en op zoek te gaan naar nieuwe klanken. Stilte en intimiteit zijn belangrijke elementen voor hun muziek. Het repertoire dat bestaat uit eigen composities wordt dan ook met veel intentie vertolkt en bewerkt met sfeervolle improvisaties, benaderd vanuit klank. De stukken worden voorzien van zelf geschreven poëzie of al bestaande gedichten van grote schrijvers, die zowel als tekst dienen maar ook gebruikt worden als improvisatie materiaal.

Lees meer

Media


Van de foto's van Lucas Hüsgen zijn afdrukken te verkrijgen, op professioneel papier, in passepartout, of ook ingelijst. Voor meer informatie: lh@lucashusgen.net.