Home Over Agenda Archief Media Inschrijven concertagenda Stichting Contact

Archief

JINJAZZ@LUX - Ruff Sound Quartet speelt Peace, Ode aan Ornette Coleman

vrijdag 11 jan 2013

LUX Mariënburg 38-39 Nijmegen

JINJAZZ@LUX - Ruff Sound Quartet speelt Peace, Ode aan Ornette Coleman


Ruff Sound Quartet (foto: Marcel van den Broek)


Het Ruff Sound Quartet is een initiatief van drummer Pascal Vermeer en speelt diverse Ornette Coleman-composities uit de jaren 60, waarbij met volle overgave gebruik wordt gemaakt van de improvisatiemogelijkheden die een akkoordloze bezetting biedt; anarchie en avontuur vieren hoogtij! Tevens speelt de groep een aantal composities van eigen hand.

Na een aantal succesvolle concerten is Ruff Sound eind 2011 naar Osnabruck gegaan om zijn eerste cd op te nemen. Deze cd, getiteld “Peace, Ode to the Music of Ornette Coleman”, bevat 6 Ornette-composities (o.a. Lonely Woman) en 3 originele composities van de groepsleden zelf. In september 2012 verscheen dit album op het Challenge International label. Het openingsconcert vond plaats op 21 september in Paradox Tilburg. Zie ook http://www.ruffsoundquartet.com

Bezetting

Joris Posthumus - altsax
Mete Erker - tenorsax
Gulli Gudmundsson - contrabas
Pascal Vermeer - slagwerk

Ornette Coleman

The American saxophonist Ornette Coleman was one of the important founders of the free-jazz movement at the end of the 1950s. His musical approach was less rigid compared to be-bop musicians. He searched for new forms of improvisation and musical freedom. With HARMOLODICS he moved beyond the restraints of the harmony and form of be-bop and came up with a more raw and intuitive music, less academic and focused more on energy and emotion.
A half century later the musical ideas of Ornette Coleman have lost nothing of their power; they are still a source of inspiration for many musicians. Early in 2009 the RUFF SOUND QUARTET was formed, initiated by drummer Pascal Vermeer. The quartet plays various Ornette pieces from the ’60s. Freely using the improvisational possibilities this chordless music offers, anarchy and adventure blossom.

Joris Posthumus

Alto saxophonist and composer Joris Posthumus has been making music since he was six years old. He studied at the conservatories of Rotterdam and Tilburg. In 2009 Joris recorded the album ‘The Abyss’. This was released by record company Challenge Records in 2010. This album presents dynamic jazz of a high NU-bop energetic quality. The biting alto saxophone of Joris , who whipped up by the strong rhythm section explores all corners of the improvisation spectrum, is characteristic for the sound of the Quartet. Another characteristic is the melody, an important ingredient of Joris’s compositions, which will always sound through.
Joris was in 2010 Young VIP en maakte toen een toer langs de Nederlandse podia met zijn kwartet en deed daarbij ook Vrije Geluiden (VPRO) aan.

Mete Erker

Tenor saxophonist Mete Erker is renowned for his rich and warm sound, strong drive, and his very personal style and expressive way of playing: a combination of raw energy and lyricism, at times reminiscent of the great jazz tenors of the ’60′s. He released 50+ albums and toured the world in a variety of settings, ranging from a modern dance choreography by the hungarian Reka Szabo to popular dutch crossover acts like New Cool Collective and Zuco 103. Currently Mete Erker is working with the Artvark Saxophone Quartet featuring classical soprano Claron McFadden, dutch-impro-group Estafest, his jazztrio Blink, the NUjazzgroup FullDuppleXX, electronic soundwizard Michel Banabila, and off course: the Ruff Sound Quartet.
Mete was in het seizoen 2008 – 2009 de eerste Musician in Residence bij de JIN en verzorgde toen vier concerten met zeer uiteenlopende bezettingen.

Gulli Gudmundsson

Bassist Gulli Gumundson werd in 1971 in IJsland geboren. Vanaf 1993 woont hij in Nederland en is afgestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij is vooral bekend van Eric Vloeimans’Gatecrash. Zijn eigen groep heet Binary Orchid, met o.a. de Noorse trompettist Arve Henriksen en Wolfert Brederode op piano. Gulli geeft les aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen.

Pascal Vermeer

Started to play the drums at the age of seven. Received private instruction under the accomplished American drummer Steve Clover. As a member of the jazz quintet Iris, Pascal Vermeer won the “Meervaart Contest”of the Dutch Broadcast Foundation (NOS). Performed with many groups and musicians ; Michiel Borstlap Trio, Eric Vloeimans’ Gatecrash, Jeroen van Vliet Trio, Dick de Graaf Quartet, Lewinsky Quartet, Kristina Fuchs/Theo Loevendie, Laetitia van Krieken Big Bang, Flaco Jimenez, Anton Goudsmit, Feya Faku, Dave Stewart, Jesse van Ruller, Jarmo Hoogendijk, Ben van de Dungen, Harmen Fraanje, Benjamin Herman, Tineke Postma, Adrian Mears, Andrea Pozza, David Murray, Joris Posthumus Quartet and many others.

Een concertrecensie in Jazzenzo (www.jazzenzo.nl) door Rinus van der Heijden.

Jazz zonder zure regen
Ruff Sound Quartet, Paradox Tilburg, 21 september 2012.

Wat bezielde altsaxofonist, trompettist, violist en componist Ornette Coleman begin jaren zestig toen hij de free jazz introduceerde? Is die man gek geworden, werd er in brede kringen luidkeels geroepen. Coleman bleef de kalmte zelf en trok een hele nieuwe muziekstijl op gang, die heden ten dage nog altijd voor echte spanning binnen de jazz zorgt.
Wat bezielt vier Nederlandse musici – altsaxofonist Joris Posthumus, tenorsaxofonist Mete Erker, contrabassist Guus Bakker en slagwerker Pascal Vermeer – om anno 2012 het werelderfgoed van Ornette Coleman op te pakken en het naar eigen inzicht te kneden? Het Ruff Sound Quartet liet er op zijn première-avond in elk geval het publiek in Paradox van verbazing mee van de stoelen vallen.

Zomaar ineens is het er, dat Ruff Sound Quartet. In 2009 op initiatief van Pascal Vermeer wat gaan experimenteren met Ornette Colemanstukken, om er nu de cd ‘Peace – Ode To The Music Of Ornette Coleman’ mee uit te brengen. Het concert in Paradox was het eerste van een begeleidende tournee en het sloeg in als de spreekwoordelijke bom.

Het Ruff Sound Quartet heeft ervoor gewaakt klakkeloos Ornette Colemanmateriaal na te spelen – als dat al lukt. De vier hebben zijn stukken grondig bestudeerd, ermee geoefend en ze een eigen gezicht gegeven. Na afloop van dit gedenkwaardige concert haastten ze zich te zeggen, dat elke uitvoering anders is. “Luister maar eens naar de cd, dan hoor je wat we bedoelen”, lachte Mete Erker.

Knuppel

Neem alleen al de bezetting van twee saxofoons, een alt en een tenor. Toen Ornette Coleman in 1960 de knuppel in het hoenderhok gooide met het uitbrengen van het album ‘Free Jazz, A Collective Improvisation’, bracht hij trompet en klarinet op de voorgrond. Twee hoger klinkende instrumenten dan saxofoons, die nauw aansloten bij zijn eigen, zo specifieke geluid op de altsaxofoon: scherp en hard. Met de keuze voor alt- en tenorsaxofoon neemt het Ruff Sound Quartet op voorhand duidelijk afstand van elke kopieerdrift.

Toch was het onmiskenbaar Ornette Coleman wat ten gehore werd gebracht. Al in het openingsstuk ‘Peace’ stoomden de twee saxofoons unisono door het strak harmonische en melodische thema. Om nadien ruimte te bieden aan de eerste van vele solo’s, die het concert kenmerkten. In dit geval was die voor tenorist Mete Erker, die met korte, opgebouwde notenreeksen het melodisch gegeven omcirkelde. Joris Posthumus hanteerde dezelfde Onette Colemanaanpak, waarbij het telkens leek alsof er een verzameling pixels werd opgebouwd, die uitmondde in een waar kunstwerk. ‘Blues Connotation’, ook al zo’n knaller in de handen van het Ruff Sound Quartet, illustreerde dat uitvoerig.

De twee saxen klonken voorbeeldig. Ze produceerden een compacte swing. Soms bogen ze naar New Orleansjazz en dan weer naar blues, maar immer keek Coleman over de schouders mee. Ook visueel was er heel wat te genieten: de beer Mete Erker die het Coltranegeluid dat zijn spel jarenlang kenmerkte voorgoed achter zich heeft gelaten en zich tot een straffe persoonlijkheid op de tenorsaxofoon heeft ontwikkeld. En daartegenover Joris Posthumus, die springerig en zelfbewust heen en weer bewoog tussen de nerveuze erfenis van Charlie Parker en Ornette Coleman himself. Kortom twee saxofonisten die door hun durf en vakmanschap onbevangen het Colemanmateriaal te lijf gaan én naar hun hand zetten.

Ornette Coleman’s onuitroeibare ‘Lonely Woman’ werd jachtig ingezet door slagwerk en contrabas, waar de twee saxofonisten met lange melodielijnen relaxt overheen improviseerden. Vooral hier was te horen hoeveel vrijheid aan contrabas en slagwerk wordt verschaft als een akkoordeninstrument als de piano ontbreekt. Pascal Vermeer steeg boven zichzelf uit met eindeloze slagwerktoendra’s, uiterst fantasierijk uitgelegd met tegelijkertijd oog voor details en de grote beweging. Waarbij Guus Bakker’s contrabas aangever en verwerker ineen was.

Steve Clover

Esthetisch was het stuk ‘Nocturne no. 2’, gecomponeerd door Pascal Vermeer en Laetitia van Krieken en opgedragen aan de Amerikaanse slagwerker Steve Clover. Deze woonde een aantal jaren in Tilburg, was mede-oprichter van Paradox en begeleidde heel wat beginnende musici – onder wie Mete Erker en Pascal Vermeer – bij hun eerste stappen op het pad van jazzmuziek. Indrukwekkend was ook ‘Sympathetic Vibrations’ van Erker en ’13 Solutions’ van Posthumus.

Maar de klapper van de avond werd toch een niet-Colemanstuk: ‘Song for Che’ van Charlie Haden (nauw gelieerd aan Coleman, omdat hij jarenlang diens contrabassist was). Met natte rieten werd de ultiemste duisternis van de saxofoons opgezocht, sloot dreigend slagwerk daarbij aan en werd zodoende met donder en bliksem het einde van een tijdperk – dat van de modale jazz – aangekondigd. Maar dan sloten de jubelende saxofoons aan die een dot licht creëerden, de uiteindelijke bevrijding uit een muzikaal keurslijf dat door volledige vrijheid werd opgevolgd.

Waarmee het Ruff Sound Quartet opnieuw het tijdvak van de vrije jazz, vijftig jaar geleden, opriep. De jazz zonder zure regen, gedrenkt in zuiver hemelwater. Waar je in deze dagen niet meer op hoeft te rekenen, behalve als je uitkomt bij het Ruff Sound Quartet.

Concertopname


(c) Cees van de Ven

Get the Flash Player to see this player.



foto's

laatste updates

Stranger Than Paranoia: Van Kemenade Quintet + Westerhof/Kliphuis + Ronald Snijders band

Het grensverleggende Muziekfestival ‘Stranger than Paranoia’ Bestaat 25 jaar. Daarnaast staat oprichter Paul Van Kemenade 40 jaar op het podium. Reden om eens goed uit te pakken met Paul van Kemenande Quintet, Duo Jorit Westerhof/Morris Kliphuis en Ronald Snijders band.

Lees meer

Media


Van de foto's van Lucas Hüsgen zijn afdrukken te verkrijgen, op professioneel papier, in passepartout, of ook ingelijst. Voor meer informatie: lh@lucashusgen.net.