Home Over Agenda Archief Media Inschrijven concertagenda Stichting Contact

Archief

JINJAZZ@LUX - Rondom Natalio Sued - The Ambush Party en Opositor

zondag 28 okt 2012

LUX Mariënburg 38-39 Nijmegen

JINJAZZ@LUX - Rondom Natalio Sued - The Ambush Party en Opositor


Natalio Sued (foto: Maarten Kerkhof)

Improvisatiemuziek in twee verschillende vormen

Het afgelopen jaar zijn twee cd’s verschenen met daarop de saxofonist Natalio Sued: The Ambusch Party en Opositor. Een bijzonder muzikant, Natalio Sued. Rinus van der Heiden (Jazzenzo): “De Argentijnse rietblazer Natalio Sued vestigde zich in 2001 in Amsterdam en sinds die tijd tekent hij alleen maar voor bijzondere plaatopnamen (en concerten). Hij werkte en werkt met …Michael Moore, Flin van Hemmen, Paul Berner en vele anderen. Hij duikt op bij de Celano Baggiani Group, Guus Jansen, Jazzorkest van het Concertgebouw, Ambush Party en Tetzepi. En overal brengt hij zijn weloverwogen mengeling van Argentijnse volksmuziek met eigentijdse gecomponeerde en geïmproviseerde muziek, die prachtige impulsen waarmee de Amsterdamse jazzscene zoveel erkenning verwierf.”
Kortom, een goede reden om Natalio eens een keer uit te nodigen. En wel voor een concert met twee verschillende sets. We krijgen te maken met twee varianten van piep knor, met als gemeenschappelijke kern het heen en weer gaan tussen herkenbaar en aansprekend enerzijds en wervelende klankwerelden anderzijds. Tussen meeslepend en verbijsterend. Tussen traditie en volstrekt ongehoord. Avontuur dus.


Opositor Studio

We gaan verschillende oude bekenden ontmoeten, musici die al eerder speelden bij de JIN. Voor de pauze The Ambush Party met Oscar Jan Hoogland (toetsen) en Marcos Baggiani (drums) en het nieuwe gezicht Harald Austbø (cello), na de pauze Opositor met Rafael Vanoli (gitaar) en Gerri Jaeger (drums).







http://soundcloud.com/natalio-sued/sets/jazz-trio-3/


Dit concert is mede tot stand gekomen door de samenwerking van de JIN met de Stichting dOeK (door Oefening de Kunst), een samenwerkingsverband van een aantal beoefenaars van improvisatiemuziek. Zie http://www.doek.org .

Ambush Party (foto: Maarten Kerkhof)

Recensies The Ambush Party

Volkskrant

  Click on image to enlarge

AMBUSH PARTY The Ambush Party. De Platenbakkerij/dOek.
De sterke persoonlijkheden van The Ambush Party vormen de vierde piepknorgeneratie van de Nederlandse jazz. Het instant-composing leeft voort.
Terwijl peetvadersMishaMengelberg en vooral Han Bennink nog geregeld van zich laten horen, bouwt de Nederlandse improvisatiescene zich uit met jongelingen. Met de debuutplaat van The Ambush Party laat de vierde piepknorgeneratie horen dat instant-composing voortleeft. Zelfrelativerende humor, avontuurdrift en vooral elkaar uitdagen en uitputten: hierin blijft het kwartet in de traditie.
Spannend zijn vooral demomenten waarin The Ambush Party speelt met melodie en ritme. In Nachtcafé staat eenmooi opgebouwd bluesje constant op ontploffen. Saxofonist Natalio Sued vervult een glansrol omdat zijn melige thema overeind blijft, ondanks de nerveuze pesterijen van pianist Oscar Jan Hoogland. Vooral van de klanken van Hoogland en cellist Harald Austbø is de herkomst vaak niet te traceren.
Drummer Marcos Baggiani is een fijne onruststoker en verandert met onverwachte petsen geregeld abrupt de koers. Dat is de grote kracht van The Ambush Party: sterke persoonlijkheden met een eigen wil.
Tim Sprangers

The Ambush Party - The Ambush Party
CD-RECENSIE
The Ambush Party - The Ambush Party
bezetting: Natalio Sued, tenorsaxofoon; Oscar Jan Hoogland, piano; Harald Austbø, cello; Marcos Baggiani, drums
opgenomen: februari 2008, release: december 2010, label: Toondist / de Platenbakkerij
websites: http://www.toondist.nl
myspace: http://www.myspace.com/ambushtheparty
door: Jan Jasper Tamboer (Jazzenzo)

Amsterdam oefent een zekere aantrekkingskracht uit op buitenlandse muzikanten die, al dan niet na een studie aan het conservatorium, in de hoofdstad blijven hangen en van daaruit opereren, gezamenlijk met Nederlandse collega's. In The Ambush Party gaan een Noor, twee Argentijnen en een Nederlander de samenwerking aan op een titelloos album, dat geheel live is opgenomen in de studio of, zoals de cd-hoes vermeldt: "all tracks are uncut recorded improvisations".
Het is verleidelijk om vanuit een kakofonie welluidende harmonieën te doen ontstaan, maar dat soort effectbejag streeft The Ambush Party niet na. Op een fijn in het gehoor liggende melodie valt de band nauwelijks te betrappen, of het moet zijn op het melige en met zelfspot doorspekte 'Nachtcafé', en zelfs daarin ontbreekt de dissonantie niet. Dat kun je op zijn minst waarderen als zijnde consequent. Wie niet van piepknor houdt, heeft niets te zoeken bij deze band. Wie daar wel van houdt, zal bij het beluisteren van de cd op het puntje van zijn stoel zitten.

Het album opent met hoge fluittonen die tranen in de oren veroorzaken. 'Vogelverschrikker' heet het nummer, maar het jaagt behalve de gevleugelde dieren ook de luisteraar de stuipen op het lijf. In het daarop volgende 'Avondwandeling' wordt eerder geslenterd dan stevig doorgestapt en schijnt het meer hoogzomer te zijn dan hartje winter. Bij de track met de titel 'Flipperen' schieten de ballen alle kanten op en lijkt de controle volledig zoek. De verschillende nummers krijgen hun eigen karakters mee en zijn goed van elkaar te onderscheiden, ook schijnbare wanorde kent meerdere gedaantes.

Met dit soort jazz zou je begin jaren zestig in de voorhoede gelopen hebben, maar anno 2011 is het allang niet meer vernieuwend. Wel verdient het een plaats in de hedendaagse jazzwereld, waar verschillende genres heel goed naast elkaar kunnen bestaan, en waar vernieuwing helemaal geen issue meer lijkt te zijn. Het teruggrijpen op vroegere stromingen is eerder bonton. Eclectisme viert hoogtij. The Ambush Party staat met zijn anarchistische, dissonante klanken ook gewoon in een traditie, maar wennen doen die klanken nooit, je raakt er niet mee vertrouwd, daarvoor zijn ze te weird. Dat kan echter heel goed bevallen.

THE AMBUSH PARTY
The Ambush Party - De Platenbakkerij (www.doek.org)
De jongste generatie Amsterdamse improvisatoren begint aardig in kaart te komen. Na het plaatdebuut van het trio EKE volgt nu het kwartet The Ambush Party, met eveneens pianist Oscar-Jan Hoogland als een van de aanstichters. De groep sluit goed aan bij de rijke traditie van het Instant Composing. Niet zomaar vrij improviseren, maar al luisterend en reagerend tot iets komen dat qua structuur hout snijdt. En bovendien aansluit bij zowel de jazzwereld als de hedendaagse gecomponeerde muziek. Neem nou tenorsaxofonist Natalio Sued. De Argentijn heeft een mooi, ouderwets geluid, dat in de langzame melodische stukken (‘Avondwandeling’ bijvoorbeeld, of het zwoele ‘Nachtcafé’) kan klinken als een fluwelen Ben Webster. Maar even zo goed is hij in staat om klankexploraties te verrichten, waardoor zijn saxofoon soms nauwelijks te onderscheiden is van de cello van Harald Austbǿ, of zelfs klinkt als een stuk elektronica. In die laatste categorie heeft de groep soms iets van de esthetiek van het roemruchte Britse gezelschap AMM, bijvoorbeeld in het fluisterzachte ‘Metro’. Gelukkig is het viertal daarnaast behept met een mooi gevoel voor muzikale humor, en roept het sarrende piano-figuurtje van ‘Stoplicht’ associaties op met het werk van Guus Janssen. Maar eigenlijk klinkt The Ambush Party toch het meest als The Ambush Party, en met deze titelloze cd heeft de groep een sterk debuut afgeleverd.
Herman te Loo, JazzFlits nr 155

Het kwartet kan tot de voorhoede van de internationale impro-muziek worden gerekend. Kenmerkend is de collectieve improvisatie. Uiterst gedisciplineerd en met een open oor worden gevoelvolle, serene muzikale landschappen gecreëerd. De gezamenlijke speelwijze staat ten dienste van de totaalmuziek. Energieke individualistische uitspattingen kwamen amper voor. Dat resulteerde in verstilde groepsmuziek, gespeeld met een enorme intensiteit en nauwkeurigheid. Kamer-impro-muziek van zeer hoog niveau, waarbij het volle sonore klassieke saxgeluid prachtig mengde met de gestreken cello-passages.
Jacques Los: DraaiOmJeOren, januari 2011

Recensies Opositor

Natalio Sued/Rafael Vanoli/Gerri Jaeger – Opositor
bezetting: Natalio Sued tenorsaxofoon en klarinet; Rafael Vanoli gitaar en effecten; Gerri Jaeger slagwerk en accessoires
opgenomen: januari 2009 in Fattoria Musica Studio Osnabrück (D)
release: 2012
label: TryTone
tracks: 11
tijd: 50,23
website: http://www.trytone.org
door: Rinus van der Heijden

De Argentijnse rietblazer Natalio Sued vestigde zich in 2001 in Amsterdam en sinds die tijd tekent hij alleen maar voor bijzondere plaatopnamen (en concerten). Hij werkte en werkt met in Nederland verblijvende musici als Michael Moore, Flin van Hemmen, Paul Berner en vele anderen. Hij duikt op bij de Celano Baggiani Group, Guus Jansen, Jazzorkest van het Concertgebouw, Ambush Party en Tetzepi. En overal brengt hij zijn weloverwogen mengeling van Argentijnse volksmuziek met eigentijdse gecomponeerde en geïmproviseerde muziek, die prachtige impulsen waarmee de Amsterdamse jazzscene zoveel erkenning verwierf.
Op ‘Opositor’ is het niet anders. De triomuziek is rijk aan ideeën, maar vooral aan uitwerking. Natalio’s spel op zowel tenorsaxofoon als klarinet is hoogstaand, grillig, onvoorspelbaar en weldadig aandoend tegelijk. Zijn duetten met de gitaar van Rafael Vanoli zijn breed uitgesponnen, luisterrijk ook voor niet zo in jazz ingewijde oortjes. En de effecten die Vanoli over het triospel uitspreidt, doen orkestraal aan. Ze trekken de muziek naar een breed oppervlak, waarop het voor de twee anderen goed toeven is voor klankexercities.
Hoogtepunt is de driedelige suite ‘Cortazar’s Suite’, waarin de eerder aangehaalde effecten het intro vormen. Alle stukken van de cd zijn van Natalio Sued; ‘Cortazar’s Suite’ is een coproductie met de anderen. Hier krijgt de fantasie van de drie bandleden alle ruimte om naar alle kanten uit te waaieren. Vrije en blije improvisaties van tenorsax en slagwerk worden netjes ingedamd door het slotdeel van de suite, waarin een klagende saxofoon en een met akkoorden uithalende gitaar ritmische en harmonische hoogstandjes laten horen.

Wie dan nog meer verbaasd wil worden, moet het volgende stuk van de cd afluisteren: ‘Zamba Satie’, een verhaspeling van Carlos Santana’s ‘Samba Pa Ti’. Het is niet geheel toevallig dat ‘Pa Ti’ ‘Satie’ is geworden. Afijn, luister zelf naar zoveel inventiviteit, die op alle fronten waar wordt gemaakt.

door Rudie Kagie 9 maart 2012:
De van oorsprong Argentijnse saxofonist Natalio Sued verkoos het studeren (aan het conservatorium), wonen en werken in Amsterdam boven een positie als avant-gardist in de jazzscene van Buenos Aires. Met de Duits-Franse gitarist Rafael Vanoli en drummer Gerri Jaeger (die in de Oostenrijkse Alpen opgroeide) vormt Sued het internationale trio Opositor. De eenvoud van Argentijnse volksdeuntjes fungeert in de meeste stukken als onderlaag voor de ritmische en harmonische complexiteit van de jazz. Geen muziek voor luisteraars die ongaarne op het verkeerde been worden gezet, maar een aanrader voor de ware liefhebber van het ongebaande pad dat in dit geval naar een volstrekt eigen en als zodanig herkenbare ‘soundscape’ voert. Schrik niet van een ongelikte saxofoonsolo of andere dissonanten. Bij Opositor komt elke melodie vroeg of laat weer op haar pootjes terecht. En als het te gladjes dreigt te worden – Sued is Gato Barbieri niet – dan blaast de maestro er wat relativering doorheen.

Uit: Jazz International Tim Sprangers maart 2012:
'Hoewel Natalio Sued tot de grote saxtalenten van Nederland behoort, is hij voor velen onbekend. De geboren Argentijn woont al dik tien jaar in Nederland en begeeft zich in de Amsterdamse improscene, maar kan ook bijzonder fraai een boplijn blazen. Op dit album (drie jaar geleden al opgenomen) laat hij zijn veelzijdigheid horen met het duo Rafael Vanoli (gitaar) en Gerri Jaeger (drums), die samen de postrock freejazz band Knalpot vormen. We horen ritmische speelsheid van Tetzepi, snoeiharde rock en geïmproviseerde soundscapes. Vooral de momenten waar het knalpotduo de textuur neerlegt en Sued zich overgeeft aan intuïtie leiden tot erg mooie interacties. Hierin laat drummer Jaeger zijn klasse blijken. De kettingen die over zijn cymbalen kletteren en de vervreemdende uitwerking van zijn vertragende ritmes of metalachtige riffs: telkens doeltreffend. Kakelvers klinken de (bijeenkomsten van) geluiden op de gehele plaat. Heerlijk bovendien die uithalen op doffe toms, met synchroon gespeeld gitaargeweld van Vanoli, die constant is gedoken in zijn elektronicabak'.

Get the Flash Player to see this player.

laatste updates

Stranger Than Paranoia: Van Kemenade Quintet + Westerhof/Kliphuis + Ronald Snijders band

Het grensverleggende Muziekfestival ‘Stranger than Paranoia’ Bestaat 25 jaar. Daarnaast staat oprichter Paul Van Kemenade 40 jaar op het podium. Reden om eens goed uit te pakken met Paul van Kemenande Quintet, Duo Jorit Westerhof/Morris Kliphuis en Ronald Snijders band.

Lees meer

Media


Van de foto's van Lucas Hüsgen zijn afdrukken te verkrijgen, op professioneel papier, in passepartout, of ook ingelijst. Voor meer informatie: lh@lucashusgen.net.